( 1 ) خداى پرورندهء همهء عالميان توئى خدا نيست خدائى مگر تو كه پادشاهى به حقّ « 1 » و ظاهر ، بزرگى رداء توست . « 2 » بار خدايا رحمت فرست بر محمّد كه برگزيده است و [ بر ] على كه خشنودند از خدا و رسول و بر فاطمه كه صاحب نور است « 3 » و بر خديجه كه بزرگ است و بر حسن كه مختار است و بر حسين شهيد شده در كربلا و بر على فرزند حسين كه زينت عبادت‌كننده‌هاست و بر محمّد پسر على كه جامع علمهاست و بر جعفر ولد محمّد كه راست‌گوست و بر موسى فرزند جعفر كه حليم است و بر على پسر موسى كه رضاء خدا و رسول است و بر محمّد فرزند على كه پرهيزكار است [ كه بخشنده است ] و بر على پسر محمد كه پاك است [ كه راهنماست ] و بر حسن پسر على كه ساكن بلد عسكر است و بر حجة كه برپا دارندهء دين خداست و راه يافته است فرزند حسن و پيشوا و انتظار كشيده شده است رحمتهاى خدا بر ايشان همگى باد . خداوندا دوست دار كسى را كه دوست دارد ايشان را و دشمنى نماى كسى را كه دشمن باشد ايشان را و يارى كن كسى را كه يارى نموده باشد ايشان را و ترك يارى نماى كسى را كه ترك معاونت ايشان نموده باشد و لعنت كن بر كسى كه ستم نموده بر ايشان و تعجيل كن راحت « 4 » آل محمد را و يارى نماى پيروان آل محمّد را و هلاك گردان دشمنان آل محمّد را و روزى كن مرا ديدن پاى دارندهء دين را كه از آل محمد است و بگردان مرا از جملهء تابعين آن حضرت و پيروان او و از جملهء خشنودهاى به كار آن حضرت به حقّ رحمت خودت اى رحم‌كننده‌تر از رحم‌كننده‌ها . 9 - حرزهاى حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام الف : بايد اين دعا را نوشت و بر بازو بست : ( 2 ) پناه مىفرمايم نفس خود را به پروردگار من كه بزرگتر است از شرّ چيزى كه پنهان است « 5 » و از شرّ چيزى كه هويداست و از شرّ هر ماده‌اى و نرى و از شرّ چيزى كه بتابد بر

--> ( 1 ) يعنى متحقّق و ثابت ، كه در وجود و هستى تو شكى و شبهه‌اى نيست . ( 2 ) رداء ، جامه‌اى را گويند كه بالاى همهء جامه‌ها بر دوش اندازند و كتفين و پشت را فرا گيرد ، بلكه نصف بالاى بدن را پوشاند ، و مراد از آن كه كبرياء رداء تو است آن است كه صفت كبريا و عظمت مخصوص تو است و كسى ديگر با تو در اين صفت شريك نيست ، چنان كه رداء هر شخص مخصوص به اوست و شخص ديگر را در آن دخلى نيست . پس لازم آيد كه استعمال كبرياء بر غير خدا جايز نباشد ، هر چند بر سبيل مجاز باشد ، نه مثل كريم و رحيم كه بر غير خدا مجازا اطلاق مىشود . ( 3 ) در حديث وارد شده كه هر گاه فاطمه عليها السّلام در محراب از جهت نماز مىايستادند ، نور ايشان تا به آسمان مىتابيد همچنان كه نور ستاره‌ها به زمين مىتابد . و اللَّه يعلم ( 4 ) مراد ظهور حضرت صاحب الامر عليه السّلام است . ( 5 ) يعنى پناه مىفرمايم نفس خود را از شرّ چيزى كه پنهان است .